Een moeilijke emigratiefase

Afgelopen week was de oudste jarig. We hebben een mooi klein feestje voor hem gebouwd en hij heeft er met volle teugen van genoten. Ondertussen speelt er veel. Te veel. Emigreren lijkt op dit moment nog het meest op veel te vroeg en supertraag vertrekken van een feestje.

Bomen

De bomenman kwam erachter dat de boom die hij moest kappen, rot is (joh), en dat het kappen toch niet ging lukken. De boom van meer dan 30 meter hoog kan wel elk moment op het huis of de weg vallen. Dat was de reden dat hij om moest, dachten wij, maargoed. Hij gaat deze week wat regelen met een bostractor, over de kosten zei hij niks.

Huis

Het huis in Nederland stond nog te koop en dat vreet ook energie. Er waren biedingen, maar ze hadden allemaal hun mankementen. We moesten bedenken wat ermee te doen maar dat dreigde alweer te lang te gaan duren. Kopers bedachten zich en niemand was flexibel. Ineens stond Funda vol met huizen in dezelfde prijscategorie, terwijl die maandenlang leeg was. Uiteindelijk kwamen we er toch uit met aardige kopers en we hopen dat het snel rond is. Hopelijk weten we dat eind juni. De kinderen hadden een studiedag en wij moesten gewoon werken, dus dat was ondertussen een logistieke uitdaging. Het zat allemaal even tegen.

Werk

Qua werk zijn we nu op een kantelpunt: het moment komt eraan dat we moeten aankondigen dat we gaan. Maarja, we hebben ons huis nog en dus ook de maandlasten. Qua verstandigheid hebben ook wij een ondergrens. Mijn werkgever gaf al aan niet zo warm te worden van ons plan, en dat snap ik vanuit hun oogpunt ook wel. We moeten nog een plan bedenken over hoe we het aanpakken. De maitre d’oeuvre stuurde haar offerte en die was ook weer minder helder dan gehoopt. Als kers op de taart hopt Guillaume van verkoudheid naar migraine. Correlatie en causaliteit zijn twee verschillende dingen hè, maar toch. Een fase waar we doorheen moeten, denk ik.

Mensen

We voelen nu heel sterk dat we alle lieve mensen om ons heen moeten gaan missen. Alle momentjes voelen alsof het de laatste keer kan zijn. Straks maken we geen onderdeel meer uit van de leuke community rondom de school van de kinderen, wonen onze vrienden meer dan 1000km verderop en lopen we niet meer zomaar bij familie binnen. We hebben af en toe kleine rouwmomentjes en dat is verdrietig. Waar zijn we aan begonnen.

Zonnetje

Tegelijkertijd worden we wel heel blij van het zomerzonnetje dat ineens verscheen. Een voorproefje van wat ons te wachten staat, als we straks lekker buiten, op ons eigen tempo, aan onze droom kunnen bouwen. We gingen een dagje samen weg en dat gaf ook weer fijne energie. We genieten van het buiten zijn, ijsjes en momentjes met vrienden en familie… De tijd glipt hier door onze handen.

Plannetjes

Ik ben ondertussen bezig met de styling van onze mobilhome. We willen er maar een paar maanden in doorbrengen, maar het moet wel als een fris thuis voelen. Mam heeft nieuwe hoezen gemaakt voor de bankjes met een kek stofje, ik heb al dozen en vacuümzakken voor alles wat erin moet komen. Ik heb een plan van aanpak voor de schoonmaak. We weten waar hij moet komen te staan en ik heb al een lijstje gemaakt met wat we moeten kopen. Een grote gasbbq zodat we de hele zomer lekker buiten kunnen koken, met onze heerlijke tuinbank erbij. En een airco zodat het een beetje uit te houden is ’s nachts. Ik kan echt niet wachten tot deze fase achter de rug is en we ons daar kunnen installeren. Goed nieuws voor de lezer: als wij er niet meer in wonen, mag iedereen die wil erin komen slapen. In ruil voor hulp natuurlijk :)

Het is nog even een spannend verhaal en ook wij zijn benieuwd naar de afloop. Hopelijk kunnen we snel door naar de volgende fase.