Twee weken bij ons domein

We hadden twee weken vakantie geboekt op een camping in de buurt. De bus rijdt als een trein, we zijn echt blij met ons rode dagbestedingbusje. We waren er binnen 12 uur. Bij aankomst ontdekten we dat we net zo goed op ons eigen landgoed hadden kunnen slapen, want de camping was dan wel open, het terrein was duidelijk nog niet klaar voor gasten. Het huisje was eigenlijk ook al een aantal jaar geleden afgeschreven. Bij toiletbezoek leek de kans reëel dat het geval in tweeën zou breken. Dit is nu al de derde accommodatie die we boekten, die echt tegenvalt. Daar kunnen we straks wel mee concurreren dus.

Het begin

Op 29 april kregen we ‘de sleutel’ van ons landgoed. Omdat alle deuren weg zijn of kapot, was het een klein sleuteltje van het slot dat aan de ketting zit die tussen twee bomen aan de oprijlaan hangt. Die kregen we in de ochtend nog tijdens de voorinspectie toevallig van een van de verkopers. De notaris heeft niet eens gecheckt of we een sleutel hadden gekregen. Maar het is wel mooi van ons.

De makelaar had tot 10 uur in de ochtend nog onderhandeld met de verkopers over de laatste voorwaarden. Er werd op de dag zelf nog een schenkingsovereenkomst geregeld voor een van de verkopers met een andere notaris zodat haar deel naar haar kinderen zou gaan. Niemand had vantevoren de akte gezien, dus er werd nog onderhandeld over de pachtopbrengsten en de verdeling tussen de erfgenamen terwijl we daar zaten. De kinderen keken gelukkig braaf een film. Rond 17.00 waren we er wel klaar mee en waren we blij dat we met ons vieren terug naar de camping konden. Niet echt een feestelijk moment. De makelaar beloofde het later goed te maken met een fles champagne.

Op de camping waren inmiddels ook de ouders van Guillaume gearriveerd en wilden we natuurlijk trots ons nieuwe optrekje showen. Dat was best even schakelen voor ze, na een reis van twee dagen en dan zo’n vervallen landgoed in Zuid Frankrijk als nieuwe thuis voor je kleinkinderen. Wat doen we ze aan…

Het landgoed

Toen we daar dan stonden, als eigenaren van die plek waar we al zo veel over gedacht hadden, viel er heel veel op zijn plek. Alle twijfel van de laatste tijd, over wat we weggooien door te emigreren, was weg. Dit is de goede stap voor ons. Een avontuur, op onze voorwaarden, met ambitie, uiteraard. Het is niet te beschrijven, fotograferen of filmen hoe deze plek aanvoelt. Misschien zit het tussen onze oren maar dat maakt het niet minder echt. Onze zintuigen komen hier helemaal tot rust. Het kan hier helemaal stil zijn, om je heen alleen maar groen. Je kunt wandelingen maken door bos, hei, langs de waterkant, zonder het terrein te verlaten. Het werkt relativerend, mensen zijn op deze plek niet de baas. Ik kan niet wachten om hier de sterrenhemel te bekijken. Ookal is het meer ruïne dan huis en zit het vol met megagrote spinnen en weet-ik-het-wat, we willen hier zijn. We voelen liefde voor deze plek en gaan hier met grote passie aan de slag.

De dagen erna hebben we de eerste klussen gedaan. Een boom is om, takken zijn gesnoeid, de eerste zolder opgeruimd. De kinderen verkenden het terrein, speelden in de bus, we picknickten in de schuur. We regelden via de Franse marktplaats een mobilhome en die werd, met hulp van de vriendelijke verkopers, dezelfde week nog geleverd. De makelaar kwam de laatste avond nog langs met de beloofde fles en in de regen en kou hebben we dan toch gezellig ons landgoed ingezegend.

De omgeving

We vierden tussendoor ook gewoon vakantie. Villeneuve heeft een gezellige markt op vrijdagochtend. In Monflanquin kun je heerlijk op het terras zitten. Bergerac is nog rustig in deze tijd van het jaar. We gingen naar het château de Biron, en op de terugweg ontdekten we Domaine de la Tuque. De eigenaar vertelde ons over zijn project: het opnieuw tot leven brengen van een inheems druivenras dat in de regio was uitgestorven. Met de handelsreizen in de 18e eeuw kwam er vanuit Amerika meeldouw mee naar Europa, en dat zorgde ervoor dat Europese druivenrassen bijna allemaal werden uitgeroeid. Druivenrassen worden nu in principe geënt op Amerikaanse stokken. Maar op deze plek zorgt deze gepassioneerde wijnboer ervoor dat een inheems ras weer, op biologische wijze, geteeld wordt. De wijn mochten we natuurlijk proeven, en die smaakt ook nog eens bijzonder lekker. Wat hou ik van deze regio. Waarde zit hier niet alleen in of iets geld oplevert, maar wat het betekent voor de omgeving. Het vanzelfsprekende behoud van de natuur en de historische gebouwen en dorpjes is daar ook het gevolg van. We kunnen soms lachen om de economische prestaties, maar Frankrijk speelt wel een belangrijke rol in het behouden van wat Europa zo’n bijzonder contitent maakt.

De mensen

We ontmoetten ook onze nieuwe buren. De boer drinkt zijn apero om 11.30 en wij deden van harte met hem mee. De kinderen mochten zijn 10 koeien aaien en de loslopende kippen voeren. Hij vertelde over het dorpsfeest en zijn werk voor de gemeente. Als derde onderburgemeester nodigde hij ons, nieuwe inwoners, officieel uit voor het feest op de Franse bevrijdingsdag. Dat kleedde hij in met een gedetailleerde uiteenzetting van het menu voor de lunch. Hetzelfde deed hij voor het feest op 22 augustus, waarvoor ook het menu al bekend is. De belangrijke dingen moet je immers eerst regelen. We leverden bij hem de sleutel van ons domein weer in om een oogje in het zeil te houden, een taak die hij eervol aanvaardde.

We zochten ook contact met andere Nederlanders in de buurt en hadden een leuk bezoek bij Ilse en Robin van Chambre en Pierre. Zij hebben hun hoeve uit de 17e eeuw al helemaal opgeknapt en het ziet er prachtig uit, echt een plek om inspiratie op te doen. Dit is wél een mooie plek om te verblijven als je ons opzoekt (zonder kinderen). We kwamen tot de ontdekking dat we in Rotterdam jarenlang slechts twee straten bij elkaar vandaan gewoond hebben, maar we ontmoetten elkaar hier voor het eerst. Het kan verkeren!

De terugreis was best zwaar, maar vooral omdat we echt niet weg wilden. Zo veel te doen…