De zomer komt eraan

De afgelopen week is er veel gebeurd. We moesten onze verhuisplannen aanpassen, het grote Regelwerk is begonnen en de wildcamera legde eindelijk echt iets vast.

Verhuisbeleid

De strijd om de zeecontainer+verhuiswagen hebben we op moeten geven. Te ingewikkeld, te veel parameters die goed moesten staan, te duur. Dat soort stress willen we juist vermijden. Het is een opslagbox geworden, dus we konden meteen beginnen met verhuizen. Steeds als we heen en weer rijden tussen Frankrijk en Nederland, laden we ons busje en aanhangertje vol. Dan zijn we vanzelf een keer helemaal verhuisd.

Ik ben alvast begonnen met de zolder. Wat kan nu al mee, wat straks, en wat gaat weg? Wat mee kan, waar hoort dat dan bij wat in andere kamers ligt? Kan ik het al inpakken? En wat weg gaat, geven we dat nog weg, verkopen we het of is het afval? En als het afval is, hoe doen we dat dan weg? Het is allemaal zo veel, dat het me soms niet eens lukt om de dagen van de week nog achter elkaar op te noemen. In het Nederlands.

Toen we de eerste meubels gingen brengen wilde het toeval dat we daar de koper van ons huis zomaar tegenkwamen! We kenden elkaar nog helemaal niet, maar er was iemand lego uit zijn auto aan het laden. En dat kan niet gebeuren zonder dat Fedor even checkt waar die naartoe gaat. En zo kwam het dat Fedor ook ons plan uit de doeken deed. En die man zei toen zomaar ons adres, zijn nieuwe adres. Dat was nog eens leuk en wel heel erg toevallig, zo op zondagmiddag op een industrieterrein in het midden van niks en nergens.

Die lego die komt dus straks weer bij ons op zolder. Zo gaan we met zijn allen in een cirkel…

We hef weeter

Fransen excuseren zich altijd voor de bureaucratie en Nederlanders waarschuwen er massaal voor. Dus ik moest wat moed verzamelen om de SAUR te bellen om de wateraansluiting te regelen. Aan de telefoon kreeg ik zonder wachttijd een echt mens, die met haar Franse vriendelijkheid haar best deed om te helpen. Ze sprak best een beetje Engels (joe hef weeter? l’eau?) en ik sprak een beetje Frans (je n’ai pas un - typt in copilot brievenbus - boîte aux lettres). Ze had gerust een half uur om me te woord te staan. Frans rekeningnummer, e-mailadres en naam werden uiteindelijk bijna helemaal goed gespeld. En zonder meternummer, maar met de naam van de vorige eigenaar kwamen we echt een heel eind. Het voordeel van al die bureaucratische muren is ook dat de SAUR dus niet weet dat die vorige eigenaar al 20 jaar dood is. En de oplossing voor dat nummer: ze stuurde een servicemonteur langs om te kijken welk nummer erop staat. Onze bouwbegeleidster snapte er weinig van en belt nog na of het nou allemaal gelukt is. Ik ben benieuwd, maar ook trots dat ik het zelf gedaan heb! En die bureaucratie verliest het deze keer van de dwarse en vriendelijke Franse mentaliteit.

Le sanglier

In de regio waar we gaan wonen is een plaag van wilde zwijnen. Deze dieren zijn in Zuid-West Frankrijk echt een probleem. Ze zijn gevaarlijk, planten zich ontzettend snel voort, eten alles en wroeten alles om. Het verdeelt de mensen zoals de wolf dat in Nederland doet. Want wat doe je met al die schattige biggetjes en levensgevaarlijke beren? In Frankrijk is jagen nog best een belangrijke vrijetijdsbesteding, maar er is ook een duidelijke tegenbeweging. Tot nu toe gelden er quota per gebieden en mogen geregistreerde jagers aan ‘wildbeheer’ doen.

Onze buurman is ook zo’n jager, en die vertelde al dat er veel zwijnen en ander wild op ons land zitten. Onze grond grenst aan een aangewezen jachtgebied. Bij ons mag dus gelukkig niet gejaagd worden, maar verderop wel. We hadden al de indruk dat er wel wat rondloopt, maar onze wildcamera had alleen nog vogels en buurmannen gespot. Afgelopen week was dat eindelijk anders. Een sanglier! Het zwijn stond ’s nachts voor de deur, we hebben er twee foto’s van. Helaas (?) voor hem was er niemand thuis. De volgende dag zagen we de buurman de sporen nalopen en kwam er ook nog een fred voorbij. Hopelijk spotten we binnenkort ook nog een hert.

Vooruitkijken

Ik check elke dag de weerapp en dat geeft me bijna tranen in mijn ogen. Al wekenlang is het geweldig mooi weer in onze nieuwe woonplaats, terwijl de druilerige dagen hier in elkaar overliepen. We zien het gras groeien als… gras. Er is zo veel te doen! Guillaume heeft equipment besteld om te kunnen beginnen met de tuin in juli. We verwachten dan een paar dagen nodig te hebben om de mobilhome te installeren. En dan kan ein-de-lijk het echte werk beginnen.

We plannen een mooi feestje voor de kinderen in het begin van de zomervakantie. Tot die tijd moeten we alle verzekeringen, abonnementen en inschrijvingen gaan opzeggen. De eerste pogingen met krant en Odido mislukten al. Je bent niet zomaar weg, dat is me wel duidelijk. Dit wordt een mega klus, over bureaucratie gesproken. En dan zonder de vriendelijke medewerkers.