Onze eerste week in Frankrijk

Het is alweer bijna een week geleden dat we vertrokken uit Nederland. De tussenstand: klusjes gedaan, klusjes gepland, en heel veel Frans oefenen.

Tijdelijk onderkomen

De mobilhome staat op de goede plek, in de schaduw. Het is werkelijk prachtig, ik kan er niet over uit. Aan beide kanten vrij zicht, op de weilanden aan de voorkant en op ons project aan de achterkant. De mobilhome is een beetje een oud ding, maar hij is weer helemaal fris. Nieuwe matrassen en gordijntjes, afzuigkap en horren. Tijdens het poetsen hoorde ik krekeltjes, zoemende beestjes, vogels, en kwebbelende kindertjes. Het is echt genieten.

Plan de campagne

De Maître d’oeuvre Coralie kwam langs om het project door te spreken. Dat was handig, want er waren wat miscommunicaties geweest rondom de stroomaansluiting. Resultaat: geen stroom. We moeten samenwerken om het de komende weken alsnog geregeld te krijgen. Tot die tijd hebben we de generator, en misschien kopen we er nog een batterij bij. Even afwachten of het de komende week nog lukt. We hebben een diepvries met een batterij, dus de moeders hoeven zich geen zorgen te maken. Bovendien is de supermarkt hier gewoon op zondag open, en de bouwmarkt ook.

Coralie is druk doende met allerlei offertes. Alleen hadden we er nog geen gezien. Onze frons werd steeds dieper, want zou zij niet de bouwtekeningen moeten maken voordat er gebouwd kan worden? En dan ook nog geen stroom… Maar nu viel het kwartje: zij is als een absolute pro aan het regelen dat alles op rolletjes loopt. Dus moet de mobilhome gesteld worden? Dan schrijft zij op een briefje hoeveel blokken van welke afmeting we nodig hebben. Moet het gebouw in de steigers? Dan zorgt zij voor offertes en dan vraagt ze meteen een partij die ook zorgt dat het gebouw helemaal klaar is voor de renovatie. Wat al kan wordt alvast gedaan, wat moet wachten wordt voorbereid. Wat onveilig is wordt dichtgetimmerd. Voor het afval wordt een regeling getroffen. Alles op zo’n manier dat we per klus kunnen kiezen of we het zelf doen of niet. Die manier van werken moeten we even aan wennen, maar nu begrijpen we het in elk geval.

Jouer avec la tractopelle

De waterleiding ligt in de grond. We huurden een graafmachine en Guillaume wist de verhuurder te melden: ‘je vais jouer’. Dus dat Frans gaat ook steeds beter. We kregen een adresje van de burgemeester. Guillaume had er een hard hoofd in, want online was het niet te vinden. Toen we aankwamen werd het nog erger, want het zag er meer uit als een sloopbedrijf dan als een verhuurbedrijf. De man van het bedrijf riep ons toe dat dit geen winkel is. Toen we zeiden dat we iets zochten om een sleuf van 100 meter mee te graven, veranderde hij van repertoire en moesten we hem volgen in zijn busje. Om de hoek stond een gloednieuwe hangar met allerlei enorme machines. Hij liet ons er een zien. Dat was wel wat. We moesten weer achter hem aanrijden naar het kantoor. Weer zo’n plek waar je nooit zou stoppen. We kregen een hele nette offerte, wat advies, en de volgende dag werd hij geleverd. Zo werkt dat dus blijkbaar.

La Mairie

We gingen de kinderen inschrijven op school, dat moet hier bij de gemeente. Het gemeentehuis is maar 4 dagdelen per week open en op die momenten is het er zoete inval. We ontmoetten alvast 2 vaders van kinderen op de school, die even binnenliepen voor het een of het ander. De hele gemeenteraad, 4 man sterk, was bezig met het maken van een verhuurwinkeltje voor tuingereedschap achter het gemeentehuis, naast de school. Onze buurman was ook weer van de partij. Hij helpt overal een beetje, zet hij steeds. En dat is niet gelogen, want hij was de dag ervoor bij ons om de mobilhome op zijn plek te zetten. Hij had zijn schoonbroer opgetrommeld en samen met Guillaume hebben ze net zo lang geploeterd tot hij stond. Gelukkig was het gelukt voor 12 uur, want toen moesten ze allebei snel door naar hun lunchafspraken.

Lunch

Die dagelijkse deadline voor de lunch, daar moeten we nog een beetje aan wennen. Het lukt ons niet om goed te lunchen. We zijn steeds ergens mee bezig, vergeten de tijd, en dan hebben we allemaal alweer zo veel honger dat het niet meer lukt om iets te koken. Even snel wat halen zit er hier niet in, en bij Lafage kunnen we ook nog niks opwarmen, dus we eten veel fruit en rijstwafels. Dat maakt het soms wel erg vermoeiend.

Ik moet ook opbiechten dat een deel van de spullen gewoon nog in de bus ligt. Nog niet aan toegekomen, geen plek, niet nodig. Het voelt chaotisch. We probeerden om wat langer op de camping te blijven, maar dat wilde ook niet echt lukken. Een extra week was dubbel zo duur, en qua timing kwam het ook niet uit. De camping is voor de kinderen wel helemaal geweldig. 5 zwembaden, waterglijbanen, ze krijgen er geen genoeg van. Dus daar hebben we mooi van genoten. Volgende week gaan we het gemeentezwembad van Monflanquin ontdekken.

Volgende week moet Guillaume alweer naar Nederland met de verhuisbus, dus dat wordt wat anders. Dan ‘wonen’ we bij Montfage, zonder stroomaansluiting. Maar gelukkig komt mam dan op bezoek. Dus we gaan veel leuke dingen doen en lekker relaxen in ons paradijsje.