Herfst bij Domaine de Montfage

We zijn bijna drie maanden hier. Het nieuwe is eraf en de herfst komt eraan. Onze plannen krijgen steeds meer vorm.

Een dag bij Montfage

Het afgelopen jaar waren we vooral aan het uitkijken en aftellen, wat duurde dat lang. Nu zijn we hier. Totaal bezet door alles wat er moet gebeuren. We hebben maar een klein huisje maar we hebben geen riolering, wasmachine of vaatwasser. Dus de dagelijkse dingen kosten extra tijd. De lokale supermarkt is dicht vanwege een verbouwing, dus de dichtstbijzijnde (met wasmachines) is nu even 17 minuten rijden. Daarnaast zijn we natuurlijk begonnen aan de verbouwing. Dus verbouwen, maar ook spullen halen, plannen, rekenen, aannemers en vakmensen zoeken en ontvangen. De kinderen maken 4 lange schooldagen, maar we komen nog steeds tijd tekort.

Als de kinderen thuis zijn, zijn ze veel buiten. Oscars favoriete bezigheid is ‘bij de stenen spelen’. We hebben 2 enorme bulten met pierres liggen en daar kan hij urenlang speuren en klauteren. Fedor doet af en toe mee, maar speelt het liefst met zijn lego en transformers, of knutselt met dozen. Ze kunnen ook heel goed papa meehelpen met de kruiwagens en hun eigen gereedschapskist.

Fedor, Oscar en ik hebben met zijn drieën een nieuwe hobby opgepakt: tegeltjes schilderen. Iedereen die ons uitnodigt, krijgt er een. Het maakt een boel creativiteit los en het is gezellig om te doen. Voor mij komt het voorlopig in de plaats van het pottenbakken. Het is hier bovendien veel gebruikelijker om een zelfgemaakt (of zelf geteeld of geplukt) cadeau aan iemand te geven dan om iets te kopen, wat ik een superleuke gewoonte vind. Er is een baby geboren, dus we kunnen weer aan de slag komend weekend.

Op school

De kinderen doen het super goed op school. Ze hebben vriendjes, leren de regels in de Franse klas, werken hard. We zien het verschil tussen jenaplanonderwijs en het traditionele Franse onderwijs. Ik vond dat erg spannend, want een koud lokaal met een strenge Franse juf leek mij geen fijne omgeving voor de kinderen. Maar de sfeer op school is goed, de juffen zijn heel aardig. Het is mooi om te zien hoe hard ze kunnen werken als de lesstof wat minder vrijblijvend wordt aangeboden. Dat lijkt dus helemaal goed te zitten. Ze genieten ook elke dag van de uitgebreide lunch en komen thuis met allerlei nieuwe tafelmanieren. Toen ik laatst een stuk kaas op een broodje deed, zei Oscar: nee, stokbrood is om je bord mee schoon te deppen.

Ze verstaan ook steeds meer en zijn al helemaal gewend aan het Frans om hen heen. In Frankrijk nemen ze de taal super serieus. Lezen en een goed handschrift wordt heel belangrijk gevonden. Vanaf groep 1 wordt er echt les gegeven over hoofdletters, kleine letters en schrijfletters, netjes schrijven, en er komt zelfs regelmatig een logopedist op school voor alle kinderen. Iedere week is er schoolbieb en krijgt Oscar een boek mee naar huis om thuis samen te lezen als huiswerk. Fedor loopt dus wat achter. Gelukkig zijn ze op school heel begripvol en krijgt hij extra huiswerk mee, wat hij leuk vindt om te doen. Dus dat is vast snel ingelopen. Ik ben heel blij dat ze zo goed leren lezen en schrijven, daar gaan ze veel profijt van hebben.

Aan de klus

De verbouwing van de Bergerie gaat heel goed. We zijn bezig met de vloer: al het installatiewerk dat erin moet zit erin. Daarna egaliseren, isoleren, en de vloerverwarming aanleggen. Buitenom storten we tegelijk een funderingsbalk. Daarna moet het dak nog gedaan worden. Dat moet eraf, want er zit allerlei ongedierte in het houten frame. Dat moeten we dus behandelen, nieuwe panlatten en dan de pannen terug. We gaan het van onderaf isoleren, maar houden de A-frames in het zicht. De woonkamer krijgt dan een hoog plafond en boven de slaapkamer komt een mezzanine die is geclaimd als speelkamer.

Af en toe maken we ook weer even contact met de realiteit. Vooral de verbouwing van de ruïne wordt echt een hele grote uitdaging. We merken dat we dingen anders moeten gaan aanpakken, willen we over een paar maanden aan de slag kunnen. De burgemeester is heel begripvol en ook de gemeentelijke samenwerking die de vergunning moet verlenen, is enthousiast dat we dit project oppakken.

Maar dan… is het even zoeken naar een begin. Hoe kom je van een antieke stenen bak vol met puin en planten naar een gerenoveerde boerderij, binnen een redelijke tijd en met een redelijk budget? We kregen offertes voor opruimwerkzaamheden die over de 100.000 euro liepen, met uitvoering in januari. Een maître d’oeuvre die zegt dat ze daarvóór nog geen werk kan oppakken. Ondertussen horen we het puin regelmatig naar beneden kletteren. We gaan de komende tijd even bekijken hoe we zaken anders kunnen doen en als dat gelukt is zal ik er verslag van doen :)

Nieuw seizoen

Tot vorige week was het onafgebroken 30+ graden dus dat was heerlijk. Nu begint de herfst. De blaadjes verkleuren en het heeft een keer geregend. We zien weer eens wolken en in de ochtend hangt er mist tussen de heuvels. Het is gelukkig nog niet koud, maar we komen wel in een Frankrijk dat we nog niet zo goed kennen. Frankrijk buiten het toeristische seizoen. Er zijn ook daadwerkelijk nauwelijks nog toeristen te vinden. Heerlijk is dat, iedereen geniet van de rust. Ook hier beginnen de Halloween (Toussaint) en kerstkriebels toe te slaan in de winkels. Er wordt ook nog steeds van alles georganiseerd. Eind oktober is het festival van de Bastides, dus daar kijken we naar uit.

Nog steeds betoverd

Ondanks de drukte kan ik nog steeds elke dag een rondje wandelen over het terrein en verwonderd zijn over deze plek. Het is lastig te omschrijven. Het is geen berglandschap met witte toppen en een blauw meer, het is geen jungle vol met exotische planten. Maar het betovert op dezelfde manier. Het landschap ziet er al 400 jaar hetzelfde uit: kronkelweggetjes die de gehuchten tussen de heuvels met elkaar verbinden. Geen hoogspanningskabels, geen loodsen, geen uithangborden, geen woonwijken. Bij het domein, de stilte, het geritsel, de 100den soorten vogels, al die verschillende bomen en planten, de lucht. Het voelt als vrijheid om hier te kunnen zijn. We zeggen af en toe voor de grap tegen elkaar: laat die ruïne maar zitten, we gaan in de Bergerie wonen en in de bouwmarkt werken. Hier thuiskomen is een doel op zichzelf.

Maar dat gaan we niet doen. We hebben ons plan redelijk rond. De komende tijd gaan we uitzoeken hoe we een biologische boerderij kunnen gaan starten. Daarvoor zal ik moeten omscholen, stage lopen, en een heleboel uitzoeken in het Frans. Maar dat past bij wat we hier willen doen: buiten zijn en optimaal van deze plek genieten. Het beeld dat we hebben is een Agriturismo zoals we die in Italië hebben gezien. Een oase van planten, een mooi gebouw, in deze betoverende omgeving. Dat is voorlopig de stip op de horizon. We houden jullie op de hoogte.